آموزش Java-انواع داده های اصلی جاوا

متغیرها چیزی به جز متغیرهای محفوظ در حافظه برای ذخیره ی مقادیر نیستند. این به این معناست که وقتی شما متغیری را ایجاد می کنید، محیط را در حافظه ذخیره کرده اید.

براساس نوع داده ی یک متغیر، سیستم عامل حافظه را اختصاص می دهد و تصمیم می گیرد که چه چیزی می تواند در حافظه ی در نظر گرفته شده ذخیره شود. بنابراین با اختصاص انواع مختلف داده به متغیرها، می توانید اعداد صحیح، اعداد اعشاری یا کاراکترهایی را به این متغیرها اختصاص دهید.

در جاوا دو نوع داده موجود می باشند:

·         Primitive Data Types ( انواع داده ی اولیه)

·         Reference/Object Data Types (انواع داده ی مرجع یا آبجکت)

انواع داده ی اولیه (Primitive data types)

هشت نوع داده ی اولیه که توسط جاوا پشتیبانی می شوند، وجود دارد. انواع داده ی اولیه توسط زبان از پیش تعریف شده اند و به وسیله ی کلنات کلیدی نام گذاری شده اند. اکنون اجازه بدهید به جزئیات مربوط به این هشت نوع داده ی اولیه بپردازیم:

Byte:

·         نوع داده ی byte یک نوع داده ی 8 بیتی می باشد که دوعدد صحیح مکمل اختصاص داده شده است.

·         حداثل مقدار آن 128- می باشد(-2^7).

·         حداکثر مقدار آن 127 می باشد(2^7 -1).

·         مقدار پیش فرض 0 می باشد.

·         نوع داده ی byte برای ذخیره ی فضا در ردیف های بزرگ استفاده می شود، عمدتا در محل اعداد صحیح، زیرا یک byte چهار برابر کوچکتر از یک int می باشد.

·         مثال: byte a = 100 , byte b = -50.

Short:

·         نوع داده ی short یک داده ی 16 بیتی است که 2 مقدار مکمل صحیح می باشد.

·         حداقل مقدار آن -32,768 (-2^15) می باشد.

·         حداکثر مقدار آن 32,767 (2^15 -1) است.

·         نوع داده ی short می تواند برای ذخیره ی حافظه برای ذخیره ی نوع داده ی byte نیز استفاده شود. یک داده ی short دو برابر کوچکتر از int می باشد.

·         مقدار پیش فرض آن 0 است.

·         مثال: short s = 10000, short r = -20000.

Int:

·         نوع داده ی int یک داده ی 32 بیتی با مقدار مککل صحیح 2 می باشد.

·         حداقل مقدار آن  - 2,147,483,648.(-2^31)می باشد.

·         حداکثر مقدار آن 2,147,483,647 (2^31 -1) می باشد.

·         به طور کل int به عنوان نوع داده ی پیش فرض برای مقادیر انتگرال استفاده می شود، مگر اینکه در مورد حافظه نگرانی وجود داشته باشد.

·         مقدار پیش فرض 0 می باشد.

·         مثال:  int a = 100000, int b = -200000.

Long:

·         نوع داده ی long  یک داده ی 64 بیتی است با مقدار مکمل صحیح 2.

·         حداقل مقدار  -9,223,372,036,854,775,808.(-2^63) می باشد.

·         حداکثر مقدار9,223,372,036,854,775,807  (2^63 -1) می باشد.

·         این نوع هنگامی مورد استفاده قرار می گیرد که یک گستره ای وسیع تر از int مورد نیاز است.

·         مقدار پیش فرض 0L می باشد.

·         مثال:  long a = 100000L, int b = -200000L.

Float:

·         نوع داده ی Float یک داده ی 32 بیتی  IEEE 754 می باشد.

·         Float اساسا برای ذخیره ی حافظه در ردیف های بزرگ از تعداد ممیزهای شناور، استفاده می شود.

·         مقدار پیش فرض 0.0f می باشد.

·         نوع داده ی float هرگز برای مقادیر دقیق مانند ارز استفاده نمی شود.

·         مثال: float f1 = 234.5f.

Double:

·         نوع داده ی double دقت مضاعف  64-bit IEEE 754 floating point می باشد.

·         این نوع داده به طور کل به عنوان نوع داده ی پیش فرض برای مقادیر اعشاری استفاده می شود، و به طور کل یک انتخاب پیش فرض می باشد.

·         نوع داده ی double هرگز نباید برای مقادیر دقیق مانند ارز استفاده شود.

·         مقدار پیش فرض 0.0d می باشد.

·         مقدار پیش فرض double d1 = 123.4 می باشد.

Boolean:

·         نوع داده ی Boolean یک بیت اطلاعات را نمایش می دهد.

·         تنها دو مقدار ممکن وجود دارد: true، false

·         این نوع داده برای پرچم های ساده ای استفاده می شود که شرایط true/false را دنبال می کند.

·         مقدار پیش فرض false می باشد.

·         مثال:  boolean one = true.

Char:

·         نوع داده ی char یک کاراکتر مجزای 16-bit Unicode می باشد.

·         حداقل مقدار '\u0000' (or 0) می باشد.

·         حداکثر مقدار '\uffff' (or 65,535 inclusive) می باشد.

·         نوع داده ی char برای ذخیره ی هر نوع کاراکتر استفاده می شود.

·         مثال: char letterA ='A'.

انواع داده ی مرجع:

·         متغیرهای مرجع با استفاده از سازنده های تعریف شده از گروه ها، ایجاد می شوند. آنها برای دسترسی به آبجکت ها استفاده می شوند. این متغیرها در واقع نوع خاصی در نظر گرفته می شوند که نمی توانند تغییر کنند، برای مثال  Employee, Puppy و غیره.

·         آبجکت های گروه و انواع مختلفی از ردیف های متغیرها تحت نوع داده ی مرجع قرار می گیرند.

·         مقدار پیش فرض هر متغیر مرجع پوچ (null) می باشد.

·         یک متغیر مرجع می تواند برای اشاره به نوع اعلام شده یا هر نوع قابل کامپایل استفاده شود.

·         مثال: Animal animal = new Animal("giraffe").

جاوا لیترال (Java Literals):

یک لیترال نمایشی از source code مربوط به یک مقدار ثابت می باشد. آنها مستقیما در کد و بدون محاسبات نمایش داده می شوند.

لیترال ها می توانند به انواع متغیرهای اولیه اختصاص داده شوند. برای مثال:

byte a = 68;

char a = 'A'

byte، int، long و short می توانند در سیستم های عددی اعشاری، هگزادسیمال یا اکتال توضیح داده می شود.

در هنگام استفاده از این سیستم های عددی برای لیترال ها، پیشوند 0 برای نمایش اکتال و پیشوند 0x برای نمایش هگزادسیمال استفاده می شوند.

int decimal = 100;

int octal = 0144;

int hexa =  0x64;

رشته ی لیترال ها در جاوا مانند زبان های دیگر با محدود کردن دنباله ای از کاراکترها بین یک جفت علامت نقل قول دوتایی (") ، مشخص می شود. مثال هایی از رشته ی لیترال ها عبارتند از:

"Hello World"

"two\nlines"

"\"This is in quotes\""

انواع لیترال های رشته و char می تواند حاوی کاراکترهای Unicode باشد. برای مثال:

char a = '\u0001';

String a = "\u0001";

زبان جاوا تعداد کمی از توالی خاص escape برای لیترال های String و نیز char را پشتیبانی می کند که عبارتند از:

در فصل بعدی:

این بخش انواع مختلفی از داده ها را توضیح داد، بخش بعدی انواع مختلف متغیرها و استفاده ی آنها را توضیح می دهد. این امر به شما درک خوبی از چگونگی استفاده از آنها در گروه های جاوا، اینترفیس ها و غیره را ارائه می دهد.